landbouw. Uiteindelijk voelde hij zich verplicht weg te trekken – zijn bedrijf was omsingeld door industrie, uitbreiden was onmogelijk. 
Henri is de zoon van een Duitse vader en een Belgische moeder uit Ath. Monique is afkomstig uit Thieu in Henegouwen.
De Luddeckes kochten in 1994 Chateau Perayne op de rechteroever van de Garonne. In de negentiende eeuw was dat een van de belangrijkste domeinen in de omgeving, maar op het moment van de overname was de installatie verouderd en werd er nauwelijks wijn op fles verkocht. De 21 hectare wijngaard liggen rondom het huis, dat op een negentiende-eeuwse kustvilla uit Arcachon lijkt. De Luddeckes hebben de wijngaard logisch geherstructureerd, zodat de vendanges van de verschillende druivensoorten, die ook allemaal op een verschillend tijdstip rijp zijn, overzichtelijk kunnen verlopen.
In het logo van het domein figureert intussen een vlinder, wat op de milieuvriendelijke bedrijfsfilosofie van de Luddeckes moet wijzen. Ze werken zonder officieel biolabel, want volgens Henri Luddecke is geen enkele organisatie streng genoeg. Behalve witte, rosé en rode Bordeaux en rode Bordeaux-superieur produceert Chateau Perayne ook cotes-de-Bordeaux-Saint-Macaire, een oude appellation van droge en levendig-fruitige zoete witte wijnen –Ondertussen hebben de collega’s de inzet van Henri erkend: in 2001 was hij de eerste laureaat van de Trophée du Vigneron in Bordeaux en Bordeaux-superieur. Henri was 1 van de eersten om de synthetische kurken van Guala te proberen.
(Bron: Te gast bij Belgische wijnbouwers in Frankrijk)